De heldenreis van Anna

Ooit vroeg ik een vriendin: ‘Wat doe ik eigenlijk? Hoe noem ik dat?’ Haar antwoord: ‘Jij inspireert mensen.’ Het leuke is: de mensen die bij mij binnenwandelen inspireren míj. Om het beste uit mezelf te halen. In hun aanwezigheid stromen inzichten, verhalen en creativiteit als vanzelf.

 

Verbinding
Een van hen is Anna. De bel gaat, ik open de deur, en daar staat ze. “Ik ben iets te laat. Ik durfde niet zo hard te rijden. Ik heb pas net mijn rijbewijs.” Ze legt haar sleutels op tafel en haalt opgelucht adem. “Voor het eerst naar jou met de auto.” Ik lach: “Jeetje, altijd spannend.”

Wat is het toch heerlijk om telkens van die prachtige mensen te ontmoeten. Echt even zo’n ‘namasté-momentje’. Aan de ‘zwevers’ onder ons hoef ik het waarschijnlijk niet uit te leggen, maar ‘namasté’ betekent iets als ‘het licht in mij groet het licht in jou’. Wie ik écht ben ontmoet degene die jij diep van binnen écht bent. Dit gaat voorbij het eerste plaatje van de persoon die we ontmoeten.

 

De rit
Het is wel een prestatie dat ze hier aangekomen is, vertelt Anna. De allereerste keer dat ze alleen met de auto op stap was, werd ze overmand door zenuwen. Recht voor een verkeerslicht. Ze zag het licht acht keer van rood naar groen gaan. Rood, groen, rood, groen, rood, groen… Automobilisten achter haar toeterden en staken hun middelvinger op.

Heel herkenbaar, bedenk ik. Om de één of andere reden worden we soms een ander in de auto. De stress van het verkeer kan de meest liefdevolle spirituele yogameester(es) in een opgefokt heethoofd veranderen. Zou het zijn omdat we in onze auto de verbinding met elkaar missen? Zonder dat we het doorhebben kan ons ego het stuur dan overnemen.

 

Een vriendelijk universum
Buiten onze comfortzone is waar we leren en inzichten krijgen. Het heeft wel iets weg van een heldenreis. (Met of zonder auto!) We moeten er maar op vertrouwen dat het leven het goed met ons voorheeft. ‘Leef je in een vriendelijk of onvriendelijk universum?’ Volgens Einstein is dat de belangrijkste vraag die je jezelf moet stellen.
Anna herleeft de situatie. Ontzettend zenuwachtig was ze. “Maar ik wist: als ik de auto uitstap, durf ik er misschien wel nooit meer terug in.” Het voelde alsof ze daar wel een uur stond, met auto en al aan de vloer genageld. “En net toen ik het écht niet meer zag zitten, stopte er een politieauto. Er stapte een politieagent uit die vroeg of hij me kon helpen.”

 

Hulp
Er zullen heel vaak mensen op je pad komen die jou graag helpen. De kunst is om hiervoor open te staan. Velen van ons vinden namelijk dat we alles alleen af moeten kunnen. Een soort doorgeschoten vorm van zelfredzaamheid, noem ik het. Waarom zijn we met meer dan zeven miljard mensen op deze wereldbol, als je alles in je eentje af kan? Bovendien heeft elk van ons specifieke kwaliteiten meegekregen. Waarom die niet met elkaar delen? Zo ontstaat samenwerking en positieve verbinding.

 

Dank
“Graag,” antwoordde Anna. De agent nam plaats op de bijrijdersstoel. Na wat bemoedigende woorden trok Anna langzaam op en parkeerde de auto langs de weg. “Ik was superdankbaar, en dat heb ik ‘m ook verteld.” Hij antwoordde met een grote glimlach: “Heel graag gedaan.”

Het is een kunst om de goede feeën en wijze mannen die we ontmoeten te herkennen. Ze komen in allerlei soorten gedaantes. Door dankbaar te zijn, spreken we ons talent voor geluk aan. En met dat talent zijn we allemaal geboren.


De les
De agent reed weg. Anna startte de auto. “En wat denk je? Het lukte wéér niet om weg te rijden.” Eigenlijk wilde ze huilen. “Ik geloofde even dat ik de enige op deze wereld was die met rijbewijs nog steeds niet kon rijden.” Anna besloot op een meer positieve frequentie te gaan zitten. Nu werd het weer rustig in haar hoofd. En dat hielp: “Ik realiseerde me dat ik de handrem er nog op had staan!”

Het is eigenlijk een prima metafoor: proberen te rijden met de handrem er nog op. Haal de handrem met negatieve overtuigingen eraf. Zet je auto in de eerste versnelling van positieve intentie en moed. Laat de koppeling van vertrouwen langzaam opkomen. Druk het gaspedaal in. Nu kan de levensenergie vrij stromen en komt je auto in beweging. Met je bewustzijn zie je het grotere plaatje van landschappen en steden die voorbij glijden. Zet het gebabbel van de gedachtenradio wat zachter. Zo hoor je de aanwijzingen van je innerlijke TomTom beter.

Inzicht
Anna moet er nu heel hard om lachen. Toen ze thuiskwam, kreeg ze meteen een telefoontje van haar rijinstructeur. “Hij had me zien staan, daar op de stoep, maar had er alle vertrouwen in dat ik me zou redden.” Toeval? “Ik heb hem maar niet verteld dat ik vergeten was de handrem eraf te halen.” Voordat ze ophingen, zei haar rijleraar nog: “Je leert het echt door gewoon wat levens- ik bedoel rijervaring op te doen.”

Na een uurtje praten over Anna’s reis door het leven is het tijd om te gaan. Over een week zien we elkaar weer. Ik laat haar dit keer even uit. Ze hoeft niet ver, maar voor haar is het een hele reis. Ik zwaai en roep haar na: “Goede reis, Anna!”’

Geen reactie's

Geef een reactie